logo piligrymka





Што шукае пілігрым?


Odnoklassniki VKontakte Facebook Twitter Mail.ru ← падзяліцеся ў сацыяльных сетках з сябрамі

Мы жывем у шматслоўны інфармацыйны час. Сучасны чалавек пастаянна кажа, спрачаецца, адстойвае, абмяркоўвае, піша. У параўнанні з сённяшнім днём пачатак новай эры, першыя стагоддзі хрысціянства, сярэднявечча здаюцца эпохамі лаканічнымі, нават маўклівымі. Людзі будавалі сваё жыццё на даволі сціплым аб’ёме ведаў і перакананняў. Пуцяводнай зоркай маглі стаць адзінае слова або запалы ў сэрцы сказ. Успомнім Евангелле Дзяцінства. Атрымаўшы ад Анёла ўказанне ўзяць Марыю і Дзіця і ісці ў зямлю Ягіпецкую, Язэп неадкладна пакінуў родны дом і пражыў на чужыне доўгія гады. Мы мала ведаем пра жыццё Святой Сям’і, але, на самой справе, цяжка ўявіць, што Анёлы, херувімы і серафімы пасля рэгулярна наведвалі Язэпа, пераконваючы і падбадзёрваючы яго, з усіх бакоў тлумачачы загад Госпада. І Язэп, і Марыя, і шматлікія святыя наступных пакаленняў гадамі абапіраліся на найкаштоўнейшае, але скупое Божае Слова. І гэта былі часы веры.

Сёння многія рэчы, якія тычацца фундаментальных асноў чалавечага жыцця складана выказаць словамі. Гэтыя рэчы застаюцца асноватворнымі для чалавечага існавання, і глыбіня іх невымерная, але занадта таннымі сталі словы, як танна усё, што маецца ў лішку. Пілігрымка – шлях да Бога, час пошуку Бога. Што можа быць важней? Што больш асабіста закранае саму сутнасць чалавека? Што яшчэ так нагадвае прамяністыя евангельскія часы, калі хрысціяне цвёрда ведалі, што яны толькі вандроўнікі на зямлі, вандроўнікі перад тварам Божым? Не спадзяючыся на словы, я паспрабую ўкласці ў аповяд аб пілігрымцы свой ??вопыт, сваё сэрца, бо без іх нішто не гучыць пераканаўча.

Я чалавек маладога ўзросту, мэтанакіраваны, амбіцыйны, які мае сотню спраў і дзве сотні сяброў і знаёмых. Уся гэта «гаспадарка» патрабуе часу і сіл. Акрамя гэтага, я імкнуся жыць па-хрысціянску не толькі ў справах і словах, але і ў вобразе думак, і ў жывых адносінах з Богам. Я цалкам усведамляю, што маё жыццё схільнае да мітусні, што яно забруджваецца і ў ім часта не хапае веры і часу шукаць гэтую веру. Для мяне паломніцтва заўсёды распачынаецца як рашэнне, а не як жаданне або натхненне. Вядома, як бацька з прытчы пра блуднага сына выходзіць насустрач непаслухмянаму і згубленаму дзіцяці, так і Бог выходзіць насустрач мне, вартуе мяне «каля брамы», чакае асабіста майго вяртання. Але як блудны сын пакінуў чужыну, так і мне варта ўстаць і зрабіць Яму крок насустрач. Пры нашай свабоднай волі мірскія справы, праца, адносіны з рознымі людзьмі без Бога таксама з’яўляюцца выбарам, які Госпад можа і не аспрэчваць. Ён дасць усё лепшае, але не трэба чакаць падарунку, хаваючы рукі за спіной.

Канешне, выпраўляючыся ў пілігрымку, я маю да Госпада загадзя прыгатаваныя просьбы, нешта асабліва важнае для мяне ў пэўны перыяд жыцця. І Бог выслухоўвае мае малітвы. Але мне не хацелася б спыняцца на «выкананні жаданняў». Ісус вылечваў хворых і уваскрашаў памерлых, але ўсе яны ў свой час памерлі. А вось Божае Слова і Божая дабрыня застаюцца на стагоддзі да сканчэння веку. Шчыра кажучы, я і хачу, каб Госпад выканаў мае просьбы, і адначасова чакаю, калі яны перастануць мяне хваляваць, калі мае жаданні сцішацца і адкрыюць дарогу для чагосьці больш глыбокага і важнага.

Да гэтага больш важнага адносіцца давер да Бога. У пілігрымцы Госпад дае незвычайнае пачуццё гарантаванасці жыцця. Яно ўзнікае не адразу, бо паломніцтва – гэта дарога ў фізічным і духоўным сэнсе гэтага слова. У звычайных абставінах я спрабую кантраляваць дзеянні і абставіны, старанна пралічваць магчымыя наступствы сваіх учынкаў і варыянты развіцця падзей. Я так моцна сціскаю ў руках сваё жыццё, што, здаецца, ад напружання бялеюць пальцы. У пілігрымцы крок за крокам мой рух слабее, і жыццё выпадае ў мяне з рук, каб быць падхопленым Некім, хто значна мацнейшы за мяне і хто можа паклапаціцца пра мяне лепш, чым я толькі магу сабе ўявіць. Бог пасылае Сваё Слова, патрэбных людзей, корміць, поіць, сочыць за надвор’ем, укладвае спаць. Можа, вонкава не адбываецца нічога выдатнага, але тое, што дае Бог мае асаблівую каштоўнасць. Ад таго, што належала Богу і стала маім, цяплее на сэрцы. Адна справа проста есць ці піць, ці атрымаць якую-небудзь рэч. Зусім іншая справа, калі адорвае Бог. Усё, у чым бачыцца Божы дотык, ? мае асаблівы сэнс, і сэрца трымціць не ад атрыманага, а ад таго, што ёсць Хтосьці, хто мяне любіць, што да мяне набліжаецца надзвычайная Асоба. І ўсё з Яго рук добра.

Самае лепшае змена адбываецца са мной звычайна напрыканцы паломніцтва. Бог пачынае займаць у маім жыцці першае месца. Мне становіцца абыякава, што са мной будзе. Для сябе я перастаю быць значнай асобай. Хочацца ўвесь час задаваць Богу пытанні: «А як Ты думаеш? Чаго Ты ад мяне чакаеш? Ты мной задаволены?». Зноў ўспамінаецца Святое Сямейства і ўцёкі ў Ягіпет. Святы Язэп наўрад ці задаваўся пытаннем, што ён атрымае за службу Богу, за вернасць і паслухмянасць. Было нешта больш значнае, чым яго ўласнае жыццё і дабрабыт. Хіба ён чакаў пахвалы ад Бога, або гарантый выратавання, або нейкіх выгод? У такім пазбаўленым усялякага камфорту жыцці ён быў шчаслівым чалавекам! Над Язэпам не вісела цяжкім грузам яго ўласнае «я», ён не баяўся страціць нешта «сваё», не трывожыўся, што Бог разбурыць яго планы або перашкодзіць выкананню жаданняў. Магчыма, у юнацтве ён уяўляў жыццё інакш, магчыма, на схіле гадоў яму хацелася супакою і ўтульнасці. Магчыма … Але гэта быў чалавек, які змог разгледзець у Божай волі нешта больш вялікае, чым яго мары. У рэшце рэшт, Язэп змог сваім жыццем добра адказаць на пытанне, на якое людзі не так часта адказваюць правільна: «Хто ёсць я, і хто ёсць Бог?”.

У апошнія дні, а часам і гадзіны паломніцтва я крыху дакранаюся да гэтага Евангельскага жыцця. Знікаю я, застаецца Ён. І прыходзіць незвычайнае пачуццё лёгкасці, нават бязважкасці. Неяк мне давялося чытаць успаміны аднаго святара. Ён распавядаў, як бацька вучыў яго, што зусім няважны ён, яго асабістае жыццё, важна тое, навошта ён жыве. Забываючы пра сябе, я як ніколі адчуваю сябе чалавекам.

І яшчэ, апошняе. Жыццё ў пілігрымцы здаецца доўгім. Кожны крок адкрывае магчымасць нешта змяніць у сабе ці ўбачыць свет і людзей па-новаму. Усё адбываецца па любові Божай або чалавечай. Усё робіцца для чагосьці і мае свой ??сэнс і мэту. Сыходзіць пачуццё марна праведзенага часу, мінулых дзён, бяздумных учынкаў. Чытаючы словы Апостала: «сацыце за часамі, бо дні падманлівыя», я часта адчуваю віну, а ў пілігрымцы я жыву так поўна, як толькі можна жыць.

Вядома, я вярнуся дадому і паступова вопыт, набыты ў пілігрымцы, сцішыцца, і часам будзе здавацца, што нічога не змянілася. Аднак гэта не так. Унутраныя змены не адбываюцца адразу і не заўсёды прыкметныя. На тое, каб у сэрца зацвердзілася нешта новае патрэбныя часам месяцы, а часам і гады. Я веру, дакладней цвёрда ведаю, што тое, што зарадзілася ў душы падчас паломніцтва не знікае, але, дасць Бог, у свой час разрасцецца, як маленечкае гарчычнае зерне вырастае і становіцца большае за ўсякую расліну, і ў цені гэтага дрэва хаваюцца птушкі нябесныя. Бог шануе вернасць. Маё заданне ў меру сваіх сіл ісці за Ім, шукаць Яго, спадзеючыся, што Госпад не пакіне пачатую Ім у маёй душы справу.

 

 

Марына Шабасава

г. Мінск

 

 

Напісаць каментар

Адправіць каментар


семь × три =

Апошнія артыкулы