logo piligrymka





Ксёндз Вячаслаў Барок: Рашэнне аб аднаўленні касцёла святога Антонія ўжо ёсць.


Odnoklassniki VKontakte Facebook Twitter Mail.ru ← падзяліцеся ў сацыяльных сетках з сябрамі

Аднаго з найбольш папулярных каталіцкіх святых Антонія Падуанскага ў мінулую нядзелю ўшаноўвалі ў касцёле святога Антонія па вуліцы Гагарына. Адметнай асаблівасцю свята была магчымасць набыць хлеб Святога Антонія, выпечаны спецыяльна да ўрачыстасці — праз яго збіраліся ахвяраванні на аднаўленне разбуранага касцёла святога Антонія, які знаходзіўся на вуліцы Леніна насупраць гарадской ратушы.

Калісці гэты касцёл адыграў вельмі значную ролю ў станаўленні архітэктурнага аблічча цэнтра горада. У 1742 годзе Тэкла-Ганна Агінская, жонка віцебскага ваяводы, падпісала кантракт на яго пабудову са знакамітым італьянскім архітэктарам Юзэфам Фантана. Пасля гэтага знакаміты праваднік позняга барока ў Вялікім княстве назаўжды перасяліўся ў Віцебск і стрварыў тут яшчэ нямала архітэктурных шэдэўраў.

Наколькі рэальным з’яўляецца на сённяшні дзень аднаўленне знакавага для Віцебска храма, нам расказаў пробашч касцёла святога Антонія айцец Вячаслаў Барок.

Пробашч касцёла святога Антонія айцец Вячаслаў Барок. Фота Барбары Церашковай

— Рашэнне аб аднаўленні касцёла ўжо ёсць, — пачаў айцец Вячаслаў. – Яго прынялі вернікі. А калі вернікі вырашылі, так яно і будзе. Вядома, у гэтай справе не абыйсціся без дазволу гарадскіх уладаў. Але я не думаю, што яны будуць супраць таго, каб упрыгожыць наш горад гэтым храмам.

— Часам гучаць думкі, быццам храмаў у горадзе ўжо хапае…

— За апошні час у Віцебску з’явіліся тры новыя касцёлы. Варта заўважыць, што храмы не пустуюць, вернікі туды прыходзяць. Тым больш лагічным з’яўляецца адказ на пытанне ці варта будаваць храм ў самым цэнты горада. Гэта рабіць абавязкова трэба. Яшчэ і таму, што ён — фундаментальная рэч. Віцебск не ёсць Віцебскам без храма святога Антонія. Да таго ж касцёл лагічна завершыць архітэктурны ансамбль вуліцы Леніна.

Менавіта з гэтага касцёла пачаўся славуты Віцебск 18 стагоддзя, пабудаваны ў стылі барока. Хіба не выклікаюць шчырага захаплення ўжо адбудаваныя храмы таго часу? Дарэчы, Юзаф Фантана тут плённа папрацаваў. У 1742 годзе ён пачаў праектаванне касцёла Антонія, потым у 1743 годзе ўніяты замовілі яму праект Успенскага храма. Амаль у той жа час з’явіліся праекты касцёла святога Юзафа, які пазней адышоў братам праваслаўным, касцёла Пятра і Паўла.

Да таго ж мы вельмі цешымся, што і праваслаўныя адбудоўваюць храмы. Але радасць усіх хрысціян будзе поўнай, калі паўстане і значны каталіцкі храм. Гэта трэба і для раўнавагі нашага грамадства. Так, як заўсёды было на нашай зямлі.

— Ці знойдзецца магчымасць размясціць касцёл у кантэксце сучаснай забудовы вуліцы Леніна? Аднаўленне храма паграджае звужэннем праезжай часткі. Да таго ж, ягонае месца зараз часткова занята фантанам.

— Мне здаецца, што усе гэтыя праблемы можна вырашыць. Пры гэтым захаваўшы тое, што важна для горада. Фантан – справа важная. Ён стаў сімвалам Віцебска. Але для яго можна знайсці і іншае годнае месца. Дарэчы, аўтар фантана не супраць пераносу. А тое, што тычыцца звужэння вуліцы Леніна, то гэта рабіць наогул неабавязкова. Касцёл можна перанесці на пару метраў далей і захаваць шырыню вуліцы.

— Якую суму трэба сабраць віцебскім вернікам, каб пачалося аднаўленне храма?

— Для таго, каб зрабіць праект, патрэбна каля 150-200 тысяч даляраў. А для пабудовы касцёла ў сырым стане – каля двух мільёнаў даляраў. На першы погляд сума падаецца вялікай. Але паспрабуйце пералічыць яе на такую валюту, як гарэлка. Падлічана, што Беларусь прапівае за год больш за 2 мільярды даляраў. У параўнанні з гэтай лічбай 2 мільёны уяўляюцца невялікай сумай. І я больш чым упэўнены, што вернікі Віцебскай дыяцэзіі будуць у стане сабраць гэтыя грошы. Бо ёсць туга па гэтаму храму. І гэта важна.

Шчыра кажучы, пакуль сабралі не шмат. Але затое зараз мы шмат думаем у гэтым кірунку, размаўляем з архітэктарамі, пачынаем весці дыялог з уладай і вядома, молімся. Каб усё гэта не спынілася на размовах, а дало плён.

— Які ваш асабісты прагноз? Праз які час можа рэальна з’явіцца храм?

— На хлебе, які мы выпеклі спецыяльна да ўрачыстасці, напісана: “Касцёл быў збудаваны ў 18 стагоддзі, у 20 стагоддзі ён зруйнаваны. І на добраахвотныя ахвяраванні вернікаў і людзей добрай волі ён будзе адбудаваны ў 21 стагоддзі. Мы адбудуем святыню, а святы дапаможа нам знайсці згубленую веру. Еш хлеб – рабі дабро”.

Значыць, у 21 стагоддзі ён будзе адбудаваны. Не трэба супраціўляцца волі Божай. Бо Слова Божае кажа: хто знішчыць святыню Бога, таго знішчыць Бог. А ў сваю чаргу, хто адбудуе святыню Бога, таму Бог спашле блаславенства. Гэта лагічна. А таму няхай кожны імкнецца гэтае блаславенства Божае атрымаць. І вернікі, і людзі добрай волі, і ўлада, — кожны, хто можа пасадзейнічаць гэтаму храму. Я думаю, у плённым супрацоўніцтве з людзьмі добрай волі і з уладай мы гэты храм адбудуем ужо ў хуткім часе.

Сучасны касцёл святога Антонія на Гагарына. Фота Барбары Церашковай

— Зараз касцёл святога Антонія тут. І вы пробашч гэтай парафіі. Вам не будзе крыўдна, што святы будзе апекавацца іншым храмам?

— Святога ж у нас не забяруць. І ў яго хопіць і сіл, і здольнасці апекавацца ўсімі вернікамі. Тут ніякай праблемы няма. Тым больш, што будынак па вуліцы Гагарына ў большай ступені стане не храмам, а найперш культурна-рэлігійным цэнтрам. Вядома, капліца тут будзе, у ёй будуць маліцца людзі. Бо веруючаму чалавеку трэба маліцца ў любым будынку. Але акрамя яе запланавана зала, прыстасаваная для розных канцэртаў, фестываляў, праглядаў фільмаў і гэтак далей.

На развітанне айцец Вячаслаў правёў нас па яшчэ незавершаным новым касцёле святога Антонія. Праца па будоўлі тут ідзе актыўна. Зусім хутка будзе упарадкавана тэрыторыя перад храмам. А малітоўную залу ўжо ўпрыгожвае роспіс, выкананы мастаком Уладзімірам Кандрусевічам. Другім этапам будоўлі павінна стаць кіназала: тут пакуль яшчэ працы шмат.

Дарэчы, касцёл будуецца па ўсіх правілах безбар’ернага асяроддзя. Лесвіца перад уваходам ужо прадубліравана пандусам, а ў праекце прадугледжаны ліфт-пад’ёмнік. Ім змогуць карыстацца не толькі людзі з абмежаванымі магчымасцямі, але і маладыя мамы, якім цяпер не давядзецца пакідаць каляску каля ўваходу.

Наўрад ці хтосьці будзе спрачацца з тым, што новы храм прыкметна ўпрыгожыў урбаністычны пейзаж вуліцы Гагарына. Вельмі хочацца верыць, што і вернікам, і ўладам, і усім іншым неабыякавым да гістарычнага мінулага людзям хопіць моцы давесці да канца распачатую справу. І старажытны цёзка новага касцёла ў хуткім часе давершыць архітэктурны ансамбль цэнтральнай вуліцы Віцебска.

 

www.news.vitebsk.cc

Напісаць каментар

Адправіць каментар


шесть × два =

Апошнія артыкулы