logo piligrymka





Што шукае пілігрым?


Odnoklassniki VKontakte Facebook Twitter Mail.ru ← падзяліцеся ў сацыяльных сетках з сябрамі

Казка

Мой прыяцель лічыў сябе сучасным пілігрымам, заўсёды знаходзячыся ў пошуку. Першым чынам – пілігрымкі. Пілігрымка – яго дарога, яго  лёс, яго жанчына. Вандроўнік абыйшоў ужо паўсвету, зазірнуў у сотні храмаў, пагаварыў з тысячамі абразаў. Але ён не абвык дзяліцца і старэе, жывячы толькі для ўласных задавальненняў.

Я – такі жа шукальнік, толькі не наўмысны заставацца самотным. Уласнымі сіламі, а не з дапамогай аглядальнікаў інтэрнэту, спрабую здабыць Сябе і Адказы.

Мой парасон падраны, чаравікі просяць кашы, ачкі пабітыя. Але я, як і мой продак, не магу спыніцца. Гавораць, што яго клікалі Агасфер, але ёсць і іншыя версіі. Вечная ўпартасць і жаданне навізны няўмольна вабяць наперад. Зберажэнняў у кашальку засталося на адзін тыдзень забеспячэння. Што ж, прыйдзецца ізноў спяваць “Strangers in the Night” і чытаць “Пілігрымаў” Бродскага, выдаючы за ўласныя складанні.

Мне нядаўна паверыла трое вар’ятаў, зараз яны цягнуцца непадалёк. Мой вандроўны цырк-тэатр прымушае забыць пра маркоту і няўдачы, натхняе на новыя ўздымы. Нас нясе ледзяны вецер, паліваюць чорныя хмары і падскварвае жоўтае свяціла. Але маторчыкі ў грудзі рытмічна стукаюць, ды і дыханне дзіўна выраўнавалася. Хадзіць карысна, няма сэнсу тарашчыцца ў несумленны тэлевізар цi iPad. Трэба спазнаваць сусвет уласнай скурай, мацаць славутасці рукамі, піць атмасферу паходаў, зрываць ягады ўражанняў.

Падчас аднаго з прывалаў сямёра спадарожнікаў, расстараўшыся хлеб і малако, сядзелі на паляне і фантазавалі. Дзе бы знайсці Лятучы галандзец, дыван-самалёт або боты-хуткаходы, каб лягчэй пераносіць гэтыя блуканні? Як бы дабрацца да Месяца, каб стаць бліжэй да Ўсявышняга і пабудаваць там Царкву угонар Яго? Колькі мы яшчэ будзем, як Сізіф, уздымаць сваю ношу і падаць, зноў спрабуючы адолець прыцягненне? Але ежа не бясконцая, як і адпачынак. Толькі наша падарожжа падаецца вечным. Ніхто ніколі не памірае, ніхто ні навошта не адстае ад групы. У руху – жыццё, таму прыпынкі могуць быць толькі кароткачасовымі.

Ужо сцерлася трухлявая легенда аб тым, што мяне (або прапрапрапрадзеда) пакарала неба. Нібы за тое, што адапхнуў ад сваёй хаты таго, хто нёс свой крыж і стаміўся. Мае блазны, жанглёры і артысты не вераць у выдадзенае прызначэнне. Яны радуюцца зялёнаму лесу, сіняму мору і ўмеюць зачароўваць маладзіц. Япавінен забяспечыць рэгулярную запраўку ежай двух тузінаў страўнікаў. Для гэтага ў розных паселішчах перыядычна арандую пакрыты каменем пляц, разляпляю афішы, купляю рэквізіт наўзамен зношанага і прадаю квіткі. З пераменнай ступенню фінансавага поспеху, але з аднолькава высокім узроўнем крэатыўнасці, трупа выступае ў розных гарадах і сёлах. Але не канцэрты або спектаклі, не апладысменты або манеты з’яўляюцца мэтай бесперапынных гастроляў. Гэта – толькі яркая форма, утрыманнем з’яўляецца шлях.

Амаль траціна сустрэч з гледачамі прыходзіцца даваць бясплатна, паколькі свет населены не толькі актыўнымі і забяспечанымі грамадзянамі. Тэмы нашых паданняў непарыўна звязаныя з рэлігіяй, дазволам пытанняў дабра і зла, гісторыямі аб подзвігах ды доблесцях. Нам дораць кветкі і ўсмешкі, слёзы і захопленыя крыкі, абдымкі і пацалункі.  Кожны наступны выхад на публіку адрозніваецца ад папярэдняга тым, што за гадзіну да шоў мы размаўляем з мясцовыміжыхарамі, высвятляючы іх праблемы і пажаданні. Таму і выдаем на-гара тое, што людзям зразумела, блізка і неабходна.

Сорак чалавек, народжаныя ў процілеглых баках, гавораць на сваіх мовах, пакланяюцца самым незвычайным святым. Кожны з нас унікальны, як Буда і Мухамед, Далай Лама і Ісус. Хтосьці носіць на шыі крыжык, хтосьці моліцца на Зорку Давыда, у кагосьці самым дарагім з’яўляецца медальён або талісман. Мы слухаемпропаведзі любых святароў. Мы нечаста разумеем усё, аб чым яны вяшчаюць, але цвёрда верым і спадзяемся на лепшае. І гэта таксама нас захоўвае і аб’ядноўвае.

Мы – шмат гадоў разам і не ўяўляем, як мага пасварыцца або зайздросціць. Нягледзячы на маё мастацкае кіраўніцтва, усё заробленае дзеліцца пароўну, за выключэннем захоўваемага ў скураным мяшочку рэзервовага фонду на крайні выпадак. Забыўшы страхі і папрокі, мы сталі нядрэнным прыкладам. Зараз наперад ідуць ужо сотні, але прырост адбываецца, якснежныкім. У тым ліку і натуральным шляхам, бо нашы шэрагі папаўняюць дзеці і ўнукі. Мы былі недарэкамі, зараз сталі трэнерамі поспеху. Ні ў каго няма лішняй вагі, няправільнага ціску і іншых “заваёў” цывілізацыі. Да нас вярнуліся валасы, якія выпалі некалі. Выраслі выдраныя зубы, зрок ічутка зрабіліся ідэальнымі.

У нас няма яхт і кватэр, прозвішчаў і імёнаў. Мяне не клічуць ні Майсеем, ні Сусаніным. Мы не ведаем зброі і гаджэтаў. Сузор’і – наш компас, далоні – смартфоны, вочы сяброў – вокны ў іншае. Непаседы не здольныя заблудзіцца, стаць здабычай бандытаў або якія прагнуць хабару службоўцаў. З кожным сустрэчным мы развітваемся, пагутарыўшы, духоўна узаемна ўзбагачанымі. Адзіны падарунак – запрашальны квіток, на якія маюць быць гледзішчы, на дзве персоны.

Хтосьці аддае перавагу камфорту ў самалёце або лімузіне, некаторыя наогул не разумеюць запал да перамены становішча, не сходзячы з канап. Але па свеце мільёны падарожнікаў блукаюць па святых месцах, спрабуючы знайсці вечныя ісціны. Мы даўно не крочым адной калонай, кірункі нашы сталі паралельнымі ды перпендыкулярнымі, ў кожным маленькім натоўпе высунуўся свой верхавод. Цывілізацыі змяняюцца з апераджальнай думку хуткасцю, і, трапляючы ў якую-небудзь краіну гадоў гэтак праз дзесяць, мы яе не ў стане ідэнтыфікаваць.

Тройчы ў дзень падчас пажыўных перапынкаў мая дакладная жонка прыстаўляе лесвічку да белага воблака, дзе вядзе сайт http://piligrymka.by/. На адчувальным да прамоў экране жонка друкуе навіны, прымае звароты, кансультуе будучых турыстаў. Часам ззамовамі звяртаюцца дзіўныя тыпы. Гавораць аб тым, што жадалі бы наведаць месцы, ў якіх можна аддацца цялесным ідухоўным грахам. Але на Зямлі такіх кропак не засталося, – гаворыць з усмешкай прапрабабуля, – Дрэннымі можа быць толькі вашы паводзіны. І прапраўнучка, пацвярджаючы, ківае залатавалосай галавой побач.

 

Леанід Шур, Віцебск

 

Напісаць каментар

Адправіць каментар


+ один = семь

Апошнія артыкулы