logo piligrymka






Што шукае пілігрым?


Odnoklassniki VKontakte Facebook Twitter Mail.ru ← падзяліцеся ў сацыяльных сетках з сябрамі

Далёкая краіна, у нейкім вымярэнне,
Скрозь купалы царквы ўстае перада мной :
І бачу ў ёй я Рым, там Тыбра плаўнае цячэнне,
Фантан Трэвi і Калізей у ранішняй цішыні.
 
Мне сустрэўся Рым, вялікі і выдатны,
І здаецца, яго шукае пiлiгрым.
Ён зроблены са мрой, такі несапраўдны,
Толькі плод фантазіі, тварэнне мары.
 
Ва ўсе часы праваслаўнае і каталіцкае паломніцтва лічылася хрысціянскім подзвігам, які умацоўвае і духоўна узбагачае сэрца і душу чалавека. Вядома, у цяперашні час паломніцкія падарожжы не такія цяжкія, як у старажытныя моманты: цяпер з развіццём навукова-тэхнічнага прагрэсу падарожнічаць па святых месцах значна лягчэй (з любой кропкі Зямлі можна дабрацца на самалёце да такіх знакамітых гістарычных месцаў, як Ізраіль, Італія- месца, дзе былі пахаваныя астанкі Святога Язафата Кунцэвіча – заснавальніка парафіі ў Расонах.
  
 Але гэта не значыць, што калі людзям стала лягчэй падарожнічаць да святых месцау, то гэтыя паходы страцілі сваю духоўную каштоўнасць. Бо развіццё навуковага прагрэсу дапамагае паломнікам хутчэй дасягнуць іх мэты (Ерусаліма, і іншых святых месцаў) – магчымасці  дакрануцца і пакланіцца да каштоўных для кожнага хрысціяніна і каталіка святыняў і выказаць сваю любоў, адданасць і найглыбейшую веру ў Госпада нашага Ісуса Хрыста.
 
  Некаторыя людзі (і я пыталася ў сябе не адзін раз): што шукае пілігрым? Што ён хоча знайсці ў паездках па святых гістарычных месцах? Які крок ён ажыццявіць на шляху да сваёй веры (праваслаўнай, каталіцкай, мусульманскай?) Хіба ёсць у іншых царкоўных крыніцах то асаблівае, чаго няма ў нашай краіне? У іншых краінах  праваслаўе мае свае традыцыі. Пілігрым у сваіх падарожжах мае зносіны з царкоўнымі настаўнікамі, убірае новыя веды аб кожнай краіне, культуры, рэлігіі-і разумее, што ён не адзін у свеце, што праваслаўных, каталікоў-тысячы, і калі яму ў нейкі момант спатрэбіцца дапамога, то людзі яму дапамогуць. Але для гэтага і ён павінен ісці да іх з чыстым сэрцам, думкамі, светлымі ідэямі.
 
 Калі гэтай восенню я паехала ў Ізраіль, то мне вельмі хацелася ўбачыць, як жа на самай справе
выглядае знакаміты на ўвесь свет храм Труны Гасподняй, прайсціся па Via Dolorosa- Крыжоваму шляху Бога, дакрануцца да Яго сапраўднага шляху і зразумець, праз якія цяжкія выпрабаванні ён прайшоў, імкнучыся палепшыць жыццё людзей на Зямлі. А ў храме Труны Гасподняй мяне ўразіла тое, што сотні людзей з усяго свету імкнуцца патрапіць туды, да Гробу Госпада, адстаяць вялікую чаргу ў храма, убачыць на свае вочы, як ён быў пахаваны і папрасіць у яго аб чым-небудзь сваім, памаліцца за здароўе блізкіх.
 
 Характар ??малітвы такі, што паўтараючы у думках словы малітвы, мы таксама разважаем над іх сэнсам. Гэтыя разважанні выклікаюць у нас пачуцці і эмоцыі, якія варта ўпарадкаваць. Напрыклад, у мяне ўзнікаюць глыбокія пачуцці замілавання, раскаяння і  падзякі, якія ў сваю чаргу выклікаюць моцныя эмацыйныя перажыванні (хвалявання, напругі …). Вось іх і трэба ўпарадкаваць, гэта значыць ажыццявіць у малітву, аддаць Богу.
 
Пілігрым шукае сябе-
Новых адкрыццяў, новых ‘Я’.
Верных сяброў, новых дарог-
Яны вядуць да Бога праз парог Веры,
Якая ў ім існуе,
Iдапамагае адкрыць новае ў людзях.
 
Яшчэ вялікі пісьменнік Гётэ казаў: « Еўропа будавалася на шляхах пiлiгрымавання». Таму я лiчу, што дарогi усiх людзей перасякаюцца і вядуць у Рым- туды, дзе мы ўсе калі-небудзь сустрэнемся!

 

Логаш Анастасiя Аляксандрауна,
г.Мiнск

Напісаць каментар

Адправіць каментар


− три = один

Апошнія артыкулы