logo piligrymka





Што шукае пілігрым?


Odnoklassniki VKontakte Facebook Twitter Mail.ru ← падзяліцеся ў сацыяльных сетках з сябрамі

       Прывятанне, сябры! Я паспрабую спарадкаваць свае думкі і паспрабаваць знайсці адказ на гэтае пытанне: «Што шукае пілігрым?».  Каб зразумець, што спрабуе знайсці пілігрым, неабходна разабрацца, хто такі пілігрым? Самотная душа, якая шукае прытулку? Чалавек, які такім чынам атрымлівае і адчувае свабоду? Падарожнік, якому патрэбныя новыя ўражанні, новы погляд на рэчы, погляд іншых людзей, якія адрозніваюцца ад поглядаў на радзіме. Разуменне, што можна жыць інакш?  Збірае сябе па часцінкам, дапаўняючы свой унутраны свет тым, чаго не хапае па яго адчуваннях.

        Тыя ўражанні, што былі перажыты раней ужо не хвалююць яго, але застаюцца ў памяці. Чым больш яркіх думак і ўражанняў аддрукаваныя ў памяці, тым больш цікавы чалавек, у першую чаргу для самога сябе. А што ўяўляе сабой чалавек без багатай памяці, што ўяўляе сабой яго ўнутраны свет? Нічога. Пілігрым шукае сябе ў іншых месцах. Тое, што яму не чужа, то што становіцца яму родным, сваім, то што малюе яму яго ўяўленне і ўвасабляе гэта ў жыццё. Сховішча для вандроўніка. Кожны з нас хоча быць свайго роду пілігрымам, нехта ў рэальнасці ім станавіцца, а хтосьці ў душы захоўвае гэта жаданне. Кожны перажываў тое пачуццё, пры якім хочацца кінуць усё і з’ехаць. Далёка-далёка, хай нават ненадоўга.    Некаторым людзям паездка ў іншую краіну або горад дапамагае забыць аб дрэнных думках, вырашыць праблемы. Знаходзячыся на іншай адлегласці, праблемы здаюцца цалкам развязальнымі. Пілігрым шукае свой спакой. Я на сябе гэта адчула. Змена становішча дае магчымасць усё бачыць па-іншаму, прыўносячы навізну ў думкі, новыя рашэнні.

          Пілігрым-гэта той, хто хоча быць і па-за, і ўсярэдзіне сістэмы грамадства ,  адначасова або час ад часу. Усюды і нідзе, з усімі і ў самiм сябе. Пілігрым валодае пачуццём свабоды, цягай да пазнання, выбару. Часам шукае, нават, не толькі свабоду, але і залежнасць ад месца, якое ён аднойчы назаве “сваім” або «родным». Магчыма, уцякае ад адзіноты, знаходзячы яе зноў, але пры гэтым разумеючы, што гэта не адзінота, а проста стан душы, якое ў дадзены момант вельмі неабходны. Пілігрым-гэта чалавек, які страціў усё. Або чалавек, які набыў і вырашыў пры дапамозе гэтага даведацца больш аб свеце, прапусціць ўсе ўражанні, пазнання, праз прызму свайго ўспрымання. Бо нехта вывучае жыццё па крыніцах, кнігам, гэта значыць ўскосна, а хтосьці вывучае пры непасрэдным удзеле і атрыманні навочнага вопыту. Чаму пілігрым шукае сваю сутнасць у іншых і нават абсалютна чужых месцах? І чаму знаходзіць?

         Ды таму што людзі ўсё тыя ж, людзі ў сваёй сутнасці не змяняюцца, для кагосьці прыцягальная ўлада, грошы, для кагосьці мастацтва, творчасць, каханне, жаданне, дапамога людзям, нават, калі гэта спалучаецца ўсе разам. Усё гэта выяўляецца ў дзеянні людзей, а гэтыя дзеянні знаходзяць адлюстраванне ў мастацтве, у справах, у зносінах, у матэрыяльнай і духоўнай культуры і г.д.  

          Таму пілігрым заўсёды знаходзіць часцінку сябе і збірае свой вопыт, фармiруючы светапогляд, мудрасць, збірае свой свет як вялiкую складанную мазаіку. Пілігрым падарожнічаючы, бачыць зусім чужое, але пры гэтым можа прызнаць гэта сваім або зрабіць сваім. Чалавек фізічна не можа жыць вечна, але захаваць памяць аб мінулым можна і на духоўным узроўні, узбагачаючы свой унутраны свет. Можа пілігрым знойдзе сваё адлюстраванне ў мінулым? Бо, хто ведае, дзе былі яго продкі таго самага пілігрыма. Пакуль сам не ўбачыш і не даведаешся праўды, не спазнаеш, застанецца толькі памылковае прадстаўленне або меркаваннi аб краіне, аб месцы, пра культуру, пра жыццё людзей. Чаму аднаму чалавеку дрэнна ў пэўным месцы, а іншаму добра?   

          Калi адзiн чалавек адчувае сябе сваім у гэтым месцы, то іншы адчувае сябе чужынцам. Калі ты ўсё бачыш сваімі ўласнымі вачыма, адчуваеш пэўныя пачуцці і эмоцыі ў адносінах да месца знаходжання і гэта значна больш сумленна і праўдзівей ў адносінах і да сябе, і да іншых. Часам варта вяртацца на адно і тое ж месца. Аднойчы я паехала ў курортны горад. Я яго ўяўляла сабе памылкова, калі я прыехала, то першае маё ўражанне было-расчараванне. Я прабыла там некаторы час і вырашыла, што больш у гэты горад ніколі не прыеду. Далей мiнуў год. Я пачала ўспамінаць аб гэтым горадзе і мне захацелася патрапiць туды яшчэ раз, я пачала сумаваць. Бо гэта было адзінае месца, куды я выехала ў першы раз. Калі я прыехала, я была шчаслівая, я была стомленая пасля дарогі, галодная, але калі я выйшла з цягніка, гэта ўсё не мела значэння. Я пачала падрабязней вывучаць гэты горад і для мяне ён стаў любімым горадам, сваім і родным. Мне хочацца туды вяртацца зноў і зноў. Там, як і ў любым горадзе ёсць свая ўнутраная атмасфера.

         А бывае наадварот, ты наведваеш прыгожае месца, якое табе першыя дні вельмі падабаецца, ты ў захапленні ад убачанага, а потым… Потым станавіцца сумна і ты разумееш, што гэта месца для цябе нічога не значыць. Яно пустое і ты яго не адчуваеш. Важны фактар ??месца-гэта людзі. Без іх усе гарады альбо тое, што ад іх засталося – нішто. Нават пасля таго як людзі пакідаюць месца, то усё роўна ты адчуваеш гэтых людзей на падсвядомасці, бо гэта яны пакінулі часцінку сябе, гэта яны пабудавалі месца, яны тут жылі. У адным месцы хочацца быць пабольш, а ў іншым ты ўжо пачынаеш сумаваць па хаце. У чужым або новым месцы, чалавек нікога не ведаючы можа не баяцца быць сапраўдным. Ён наведвае краiны, вескi, гарада,  каб быць сабой. Гэтыя людзі не ведаюць яго. Пілігрым шукае ёмішча для сябе, тое месца, дзе ён зможа жыць і якое стане яго другім домам. Дзе ён зможа быць сапраўдным. Таксама пiлiгрым складвае свае  уражанннi, пачуццi, веды, вопыт  ў свой адзiны унутранны свет, працягваючы духоўнае жыцце, якая не пакiне сваю фiзiчную абалонку, пакуль унутранны свет не узбагацiцца да пэўнай меры.

 

Бялько Юлiя,

г.Мiнск

Напісаць каментар

Адправіць каментар


три − два =

Апошнія артыкулы