logo piligrymka






Што шукае пілігрым?


Odnoklassniki VKontakte Facebook Twitter Mail.ru ← падзяліцеся ў сацыяльных сетках з сябрамі

Жыццё кожнага чалавека – гэта шлях. Жыццё складаецца з цяжкасцяў і няшчасцяў, з радасці і цудоўных момантаў – з усяго, што мы называем “паўсядзённасцю”.

Параўнанне чалавечага жыцця са шляхам вельмі трапнае. Дарога – значны сімвал ў гісторыі культуры чалавецтва. У шматлікіх творах літаратуры, паэзіі, выяўленчага мастацтва розных часоў прысутнічае матыў вандроўкі, пошуку, перамены месца, дасягнення мэты. Герой спяшаецца ў дарогу, каб адшукаць сваё прызначэнне, адкрыць новыя мясціны, адшукаць скарб ці шчасце, выратаваць сябра. А яшчэ — знайсці сваё месца ў жыцці, прыняць нейкае рашэнне.

Пілігрымка – гэта тая ж вандроўка, але яна носіць рэлігійны характар. Бо для кожнага чалавека надыходзіць такі момант, калі ён жадае, пакінуўшы штодзённыя клопаты і мітусню,  наблізіцца да Святла і Вечнасці.

Каб адправіцца ў падарожжа, трэба найперш пакінуць дом – вядомы і бяспечны, пакінуць блізкіх і сяброў, магчыма, пайсці на рызыку ці невядомасць.

Вандраванне – гэта прыгоды, цяжкасці. Менавіта гэта — час перамены, этап, на якім чалавек можа пакінуць сваё “я” і стаць кім-небудзь абсалютна новым, магчыма, больш свядомым ці дарослым. Дарога, што вядзе праз вялікія адлегласці, становіцца знакам іншай дарогі — унутранай перамены, дарогі да адкрыцця самога сябе.

***

Найперш, паломніцтва — гэтае наведванне месцаў, звязаных з жыццём Ісуса Хрыста і Яго паслядоўнікаў, услаўленых у абліччы святых. Таксама паломніцтва мяркуе пакланенне хрысціянскім святыням і, акрамя цікавасці,  – атрыманне ад Бога дапамогі і благадатнай сілы як для саміх вандроўцаў, так і для тых, за каго яны будуць маліцца.

Найбольш вядомай мэтай паломніцкіх паездак з’яўляецца Святая Зямля — усе тыя геаграфічныя аб’екты, якія звязаныя з зямным жыццём Выратавальніка ў Ізраілі і Палестыне. Хрысціяне падарожнічаюць сюды, пачынаючы  з IV стагоддзя.

У сярэднявеччы паломніцтва стала папулярным: у праваслаўных — у грэчаскі горад Канстанцінопаль, на гару Афон; ў каталікоў — у італьянскія горада Рым і Ларэта, а таксама ў французскі горад у Лурд. Калі паломнікі-пілігрымы адпраўляліся з Еўропы, напрыклад, на Святую Зямлю, мужчыны адпускалі бараду, апраналіся ў паломніцкае адзенне — карычневы або шэры плашч, грэчаскі капялюш з шырокімі палямі і звычайна ўпрыгожаны ракавінамі. Кій, торба і бутэлька з выдзеўбанага гарбуза дапаўнялі ўбор. Да плашча і капелюшу прымацоўваўся чырвоны крыж.

Шмат вякоў запар пілігрымы не маглі шукаць задавальнення. Ішлі не для таго, каб убачыць іншыя краіны ці агледзець славутасці. Паломніцтва было мерапрыемствам небяспечным, і не ўсё, хто распачаў яго, вярталіся дадому.

Жаданне “асвяціцца месцам” прымушала шматлікіх хрысціян, асабліва чымсьці грэшных і жадаючых загладзіць свой грэх, ажыццяўляць далёкія пілігрымкі да святых мясцін. Грэх выкупаўся ў момант заканчэння подзвігу. Подзвіг, уласна, складаўся ў адмове ад выгод, у тым, што чалавек на час скідаў з сябе ўсе зямныя путы багацця і прылучаўся да галечы. Чалавек станавіўся добраахвотным жабраком і следаваў запавету Хрыста: не сеяў, не жаў, цалкам уручаючы сябе волі Бога. Так ён ішоў да таго месца, куды вабіла яго вера, і там, угледзеўшы святыню, дакрануўшыся да яе, зноў станавіўся ранейшым чалавекам, толькі прасветленым здзейсненым подзвігам.

***

Чым далей час адносіў чалавецтва ад Евангельскіх падзей, тым мацней і мацней імкнуліся душы хрысціян да святых мясцін.

Сучаснае пілігрымаванне ХХІ стагоддзя змянілася гэтак жа моцна, як змяніўся і свет вакол нас.

А якія мы, сучасныя пілігрымы, і што аб’ядноўвае нас з тымі старажытнымі вандроўцамі па прасторах зямлі?

Мы іншыя. Адукаваныя, цывілізаваныя… У пілігрымку адпраўляемся на аўтобусе, ляцім на самалёце. Неўпрыкмет акружаем сябе камфортам у паўсядзённым жыцці і на шляху да святыні. Мы ўяўляем сябе ўсёмагутнымі, але так часта аказваемся бездапаможнымі. Мы вырываемся з грукату будняў, праблем і мітусні, у просты і ціхамірны свет. І там, побач з цудам і чысцінёй становімся іншымі, падобнымі на тых, старажытных, з няхітрымі пажыткамі за спіной. Як і яны, мы адпраўляемся ў паломніцтва, каб пакланіцца святыні, адшукаць ісціну, атрымаць адказ на надзённае пытанне, з надзеяй вылечыцца з верай выратавацца.

Але галоўнае – Гэта спатканне чалавека з Богам, аднаўленне сваёй сувязі з ім, пошук Яго дарогі. Магчыма, сама здольнасць здзейсніць пілігрымаванне ў сучасным свеце звязаная са станам нашай веры, а вера робіць магчымым спатканне з Богам. І калі такая сустрэча адбылася — наша пілігрымаванне было паспяховае.

І хаця Бог — паўсюль, але ёсць месцы на Зямлі, дзе Ён крыху бліжэй…

Нямала сярод вандроўнікаў і няверуючых людзей, для якіх паездка на святыя землі і ўдзел у рытуалах – спосаб далучыцца да культуры іншай краіны, а магчыма, зрабіць першы крок на шляху на Веры.

***

Што шукае пілігрым? Коратка і не адкажаш. Мэт у пілігрымаў амаль столькі, колькі саміх пілігрымаў. Паломніцтвы здзяйсняліся і здзяйсняюцца, каб вярнуцца на радзіму узмоцненымі ў веры і перапоўненымі глыбокімі пачуццямі.

Каб паглядзець на чужое неба і з настальгіяй прыгадаць прыгажосць роднага.

Каб прывезці з сабой не толькі незабыўныя ўражанні, благадатныя сувеніры, але галоўнае — Сілу Божую — міласць, якая будзе ўмацоўваць штодня.

Каб, пераступіўшы парог роднага дома, зразумець, што абавязкова паедзеш яшчэ.

Каб зноў здабыць сэнс жыцця.

Мэта пілігрыма наогул часам аказваецца зусім іншай, чым тая, што была спачатку. Да мэты даходзіць ужо іншы, крыху альбо зусім, — іншы чалавек…

 

Ліпніцкая Лілія.
г. Маладзечна

Напісаць каментар

Адправіць каментар


+ один = семь

Апошнія артыкулы