logo piligrymka





Што шукае пілігрым?


Odnoklassniki VKontakte Facebook Twitter Mail.ru ← падзяліцеся ў сацыяльных сетках з сябрамі

... Грэшнымі нагамі па святой зямлі

Спрытнымі словамі пра дабро і зло

Шукае трэці Рым новы пілігрым.

Грэшнымі нагамі па святой зямлі

Шэрымі цянямі, днямі па шкле

Мчется душа, ад сораму дрыжучы …

 

~Пілігрым

 

Пілігрым – гэта чалавек, наступны прамым і свядома абраным шляхам. Ён імкнецца да некаторай мэты, да святога. Бо сказана: «Калі шукаеш, то знойдзеш, калі спрабуеш, то атрымаецца». Жыццё – як рух. У руху духоўнае задавальненне.

Чалавек, паводле біблейскай антрапалогіі – гэта посуд, ёмістасць. Ён створаны для таго, каб быць напоўненым. Калі чалавек не напоўнены, то ён адчувае ўнутры сябе пустэчу. Пустэча бессэнсоўная, у ёй няма ніякага сэнсу. Больш за тое, яна балючая. Як пусты страўнік пачынае хварэць і даваць пра сябе ведаць, так і пустая душа. Таму чалавек, які адчувае пустэчу ўнутры сябе, усімі сіламі імкнецца яе запоўніць. І тут узнікае наступны найважнейшы пытанне: чым запоўніць сваю пустэчу? Чым накарміць сваю нематэрыяльных душу? Каб разумець, як запоўніць гэтую пустэчу, неабходна перш за зразумець, як яна з’явілася. Праз прарока Міхея Гасподзь сказаў аднойчы: «Я нявылечна ўражу цябе спусташэньнем за грахі твае. Ты будзеш ёсць, і ня будзеш сыты; пустата будзе ўсярэдзіне цябе … »(6:13,14). Гэтая пустэча – гэта следства грэхападзення, пакаранне за адступленне ад Госпада свайго. І чым больш чалавек грашыць, тым больш і больш у ім гэтая бездань спусташэння.

   У жыцці кожнага чалавека рана ці позна надыходзяць такія моманты, калі ён адчувае, што яго душа мае патрэбу ў вылячэнні. Чалавек грашыць, каб хоць неяк запоўніць сваю пустэчу і хоць чымсьці насыціць сваю душу. Мы разумеем, што ёсць здаровая і нездаровая ежа для нашага цела, але тое ж самае дакладна і для нашай душы. Грэх – гэта наш спосаб пераадолення пустэчы і болю, калі мы спрабуем задаволіць законную патрэбу незаконным шляхам.

   Але запоўніць гэтую пустэчу можа толькі Сам Гасподзь. Ён ёсць той самы хлеб жыцця, які здольны насыціць нашы душы і той самы святло жыцця, які пралівае на таямніцу нашага прызначэння і сэнсу. У адносінах з Ім – выратаванне для нас.

І вось тады, каб ачысціць яе ад грахоў, бед і пакут, каб разабрацца ў сабе і зразумець сябе, свядома ставіцца да свайго жыцця і навучыцца ёю кіраваць, ён адпраўляецца ў паломніцкі тур. Гэта загадзя прадуманы, усвядомлены, які патрабуе пэўнай падрыхтоўкі ўчынак, здзяйсняны па клічы душы. Здзейсніўшы духоўнае паломніцтва, пабываўшы ў тых ці іншых месцах чалавек-пілігрым сустракае новых сяброў, спазнае новыя каштоўнасці жыцця, пазбаўляецца ад назапашанага за ўсю папярэднюю жыццё негатыву, чалавек вяртаецца прасветленым і абноўленым. Ён становіцца зусім іншым. Ён пачынае па-новаму чуць, па-новаму бачыць, у новым вымярэнні адчуваць. У корані змяняецца яго жыццё. Да яго вяртаецца здароўе. Ён становіцца моцным ў жыцці, знікаюць шматлікія праблемы. Ён пазнае тую сілу, якая дае яму натхненне, радасць, шчасце, упэўненасць у сучаснасці і будучыні.

З гэтага моманту і пачынаецца шлях пілігрыма. Ён шукае неўміручасць душы. Шукае нешта вышэй яго ўласнага жыцця, разумеючы і галоўнае адчуваючы прыгажосць вечнага жыцця. Магчымасць быць датычным да чаму-то, што сыдзе ў стагоддзя. Пасеяць насенне, якія ў будучыні дадуць плён яго разумення прыгажосці і дасканаласці.

У запаведзях, пакінутых нам Госпадам, закладзены сапраўдны сэнс нашага жыцця. Дзве самыя важныя запаведзі ўяўляюць нам яго лепш за ўсё: «Ісус сказаў яму: палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім і ўсёю душою тваёю і ўсім разуменьнем тваім: гэтая ёсць першая і найбольшая запаведзь; другая ж падобная ёй: палюбі блізкага твайго, як самога сябе ; на гэтых дзьвюх запаведзях грунтуецца ўвесь закон і прарокі “(Евангелле ад Матфея 22:37-40).

   Дзве найвялікшыя запаведзі – любіць Бога і людзей адкрываюць нам простую ісціну. Менавіта ў іх складаецца сэнс жыцця ва ўзаемаадносінах з навакольным нас светам, і гэтыя ж запаведзі з’яўляюцца асновай для пошуку пілігрыма. Калі іх прыбраць, то ў нашым жыцці не застанецца нічога сапраўды каштоўнага. Якім бы поспехам або багаццем, задавальненнем або дзейнасцю мы б не спрабавалі кампенсаваць разбураныя адносіны і разарваныя сувязі з блізкімі нам людзьмі. Я лічу, што сэнс пойска заключаецца ў тым, каб навучыцца кахаць – любіць Бога і людзей. Жыццё мінус каханне раўняецца нулю. Толькі Вечны Бог і несмяротныя душы людзей будуць існаваць заўсёды, а ўсё астатняе – часовае і мінучае, нават гэтая сусвет са мноствам галактык. Толькі здабыўшы адносіны з Богам, чалавек зможа адчуць сэнс у адносінах і з навакольнымі людзьмі.

   Пошук пілігрыма – гэта значыць глядзець на наш жыццёвы шлях з перспектывы вечнасці, і, пераадольваючы кайданы імгненнай, ажыццяўляць на зямлі сваё прызначэнне.

Пошук – гэта асаблівы від медытацыі. Пілігрым пераадольвае пэўныя цяжкасці, адрываецца ад звыклага круга, дом, сям’я, апускаецца ў іншую ментальнасць. Бо блізкае бачыцца здалёку, і, перасякаючы нейкія межы ментальныя, культурныя, чалавек можа мабілізаваць свае ўнутраныя сілы, гэта дазваляе ацаніць сябе па-іншаму, свае жыццёвыя падзеі, сканцэнтраваць сябе.

Любыя дзеянні пілігрыма – гэта вылучэнне энергіі для рэалізацыі памкненняў, ён мадэлюе падзеі. У яго некалькі мэтаў. Пілігрым – гэта шукальнік, таму што ён шукае адказы на жыццёва важныя пытанні, прыкладае пэўныя высілкі. Унутраная мэта – гэта здабыццё раўнавагі, гармоніі, пошук сэнсу жыцця. А вонкавая мэта – гэта дасягнуць месцаў сіл, месцаў духоўных, дзе іншыя людзі адчуваюць азарэння, сустрэчы з сабе падобнымі, такімі ж шукальнікамі, як і сам пілігрым, пошук настаўніка.

Галоўнае – гэта тое, што яны прыходзяць у вызначаныя месцы па клічы сваёй душы, каб вылечыцца духоўна і фізічна.

Наведванне Тыбета накіравана на ўмацаванне душы. Гэта зразуменне вышэйшай мудрасці. Гэта наймацнейшы штуршок да ўнутранага прасвятлення. У той жа час гэта лячэнне і прафілактыка розных захворванняў душы, збавенне ад хранічнай стомленасці, атрыманне незвычайна магутнага зараду здароўя, бадзёрасці, сілы, энергіі.

Пошук пілігрыма заключаецца ў атрыманні адказаў на пытанні, якімі ён мог бы падзеліцца з іншымі людзьмі. І з кожным этапам пазнання, пілігрым прапускае праз сябе велізарны паток энергіі, ён чысціцца, становіцца мацней як духоўна, так і фізічна. Умацоўваецца і яго цела, і яго дух. Прысвячэнне даецца чалавеку звыш тады, калі ён гатовы да прыняцця новага веды. Гэта веданне перадаецца яму ў выглядзе маўклівага веды – энергіі і інфармацыі. Гэта маўклівае веданне пачынае разгортвацца на працягу ўсёй наступнай жыцця чалавека.

Бо заўсёды Нешта Адбываецца.

У жыцці кожнага чалавека наступае такі момант, калі ён перастае заўважаць тое, атачае яго. Дык чаму мы перастаем заўважаць тое, што вакол нас? Сыходзім у сябе. Спім падчас няспання. Свет праходзіць міма нас. Таму мы пачынаем шукаць нешта, нейкі цуд, якое здольна вывесці нас з сну. Часта гэта нешта незвычайнае. Прыгожы закат. Пухнатыя шматкі снегу, што падалі на мінакоў. Цудоўны выгляд, які адкрыўся перад намі. Тады мы адкрываем свеце. Гэта тое, што мы бачым не часта. Звычайныя ж з’явы штодзённасці не выклікаюць у эмоцый.

Адзін герой аднайменнага фільма казаў, што ёсць тры правілы – парадокс, гумар і перамены.

Парадокс – гэта жыццё, гэта таямніца, не трэба марнуй час, спрабуючы расчыніць яе.

Гумар – не трэба марнаваць пачуцці гумару асабліва ў адносінах да сябе. Гэта найвялікшы дар.

Перамены – усё зменліва.

Магчыма, шукаючы гэтыя складнікі, мы адпраўляемся ў шлях. Шлях робіць нас шчаслівымі. А ці не мэта. У шляху нам адкрываецца ўсё самае патаемнае – і гэта лепшы момант, калі ты разумееш, што на цябе як найшло азарэнне, як быццам табе раскрыліся ўсе таямніцы свету.

У дзяцінстве мы ўсе верым у цуды. Мы чакаем, што здарыцца цуд. І калі не асабіста з намі, то з кімсьці гэта всенепременно адбудзецца. Мы прагнем гэтага ўсёй душой. Ідуць гады і нічога не здараецца. Настае момант расчаравання. Потым аказваецца, што і падарункі нам падкладваў не Дзед Мароз. Цудаў не бывае, заключаем мы.

Заўсёды нешта адбываецца, што прымушае нас перастаць верыць у цуды …

Шлях робіць нас шчаслівымі, а не мэта.

Усе хочуць дасягнуць мэты. У кагосьці мэты высакародныя, у іншых прызямліўся. Адны дамагаюцца мэтаў усімі сродкамі, у астатніх прачынаецца сумленьне. Усе ідуць да мэты. Мэтанакіраванасць – характэрная рыса людзей. Калі бачная мэта, і ісці лягчэй. Кожнаму, хто доўга працаваў над чымсьці, знаёма пачуццё, калі «мэта з’яўляецца на гарызонце”, мэта, да якой ты ўпарта ішоў. У гэты момант, калі толькі яе абрысы здадуцца наперадзе, адчуваецца прыліў сіл, і крочыць адразу весялей.

Так мы ідзем да мэты. Да любой ад самой маленькай, да самай вялікай.

Гэтак жа адбываецца і з цудам. Мы ідзем у гару, пераадольваючы перашкоды, мы нават можам згарнуць горы. Галоўнае, каб нам абяцалі: там вы ўбачыце «нешта цудоўнае».

Псіхолагі ж ведаюць, калі мы дасягаем мэты, галоўнае, каб наперадзе былі і іншыя мэты. Інакш чалавека чакае апатыя.

Але справа тут не ў мэты. Справа ў шляху. Чалавеку патрэбна не мэта. Яму патрэбен шлях.

Усе шукаюць цуд. Але мала хто яго знаходзіць, таму што перш чым шукаць, трэба выцягнуць «бервяно з уласнага вочы». Пакуль мы не бачым, што «заўсёды нешта адбываецца», мы сляпыя.

 Цуд – гэта не застолбенелый факт. Гэта працэс. Гэта шлях. Пакуль мы паднімаемся ў гару, мы шчаслівыя. Пакуль мы ідзем да перамогі, мы адчуваем душэўны ўздым. Варта нам яе дасягнуць, праходзіць эйфарыя. Нам патрэбны наступны крок, наступная прыступка, але ўжо вышэй. Шлях па такой лесвіца не зробіць нікога шчаслівым. Галоўнае – сам працэс ўздыму. Ці спуску. Усё роўна.

А што галоўнае ў шляху? Усё і нічога. «Гэты момант. Тут. Цяпер ». Кожны момант жыцця – выдатны. Гэта праўда. Кожны момант – гэта цуд. Любы момант, любая секунда. Чаму мы гэтага не заўважаем?

Заўсёды нешта адбываецца. Чаму мы гэтага не бачым? Кожны момант адбываецца цуд. Але мы сляпыя.

Чаму?

Што нам перашкаджае?

Адказ просты. Звычка.

Галоўны вораг цуду – звычка. Чалавек прывыкае да ўсяго. Гэта правіла. Мы прывыкаем жыць. І гэта страшна. Бо сустракаецца шмат злучвае, дзе «герою» уласнага жыцця застаецца знаходзіцца на гэтай зямлі некалькі дзён. І ў гэтай сітуацыі ён адчувае хараство кожнага моманту. Мы разумеем наколькі нам нешта дорага, толькі калі губляем гэта. Звычка. Ці можна пазбавіцца ад гэтага? Ці можна пазбавіцца ад прывыкання да жыцця? Можна. Але для гэтага трэба ўсё жыццё «трэніравацца».

Калісьці Эйнштэйн сказаў: «жыццё можна пражыць толькі двума спосабамі: 1. – Як быццам цудаў не бывае, і другім – як быццам усё на свеце з’яўляецца цудам!»

Дзіўная глыбіня пранікнення ў сутнасць! «Так – так; не-не; а што звыш гэтага, тое ад ліхога». Жыццё можна пражыць, альбо адчуваючы, што ўсё, што адбываецца цуд: кожны момант, кожны імгненне. Альбо, быццам цудаў няма. Трэцяга не дадзена!

Гэта трэба адчуць. Жыццё – гэта цуд, гэта каханне. Каханне – гэта адкрытасць. Гэта радасць ад кожнага моманту жыцця. Золь пад нагамі – выдатна. Дождж – выдатна! Кожнае праява жыцця – гэта цуд.

Паспрабуйце пражыць хаця б адзін дзень, шчыра радуючыся кожнаму моманту. Пражываючы кожную секунду. І тады, толькі тады, Вы зразумееце, што значыць жыць поўным жыццём, а не пражываць жыццё. Кожны момант нешта адбываецца. Паспрабуйце адчуць гэта. Калі Вы гэта адчуеце, Вы спазнаеце сапраўдную Любоў. Тут і цяпер. Ўбачыце тое, што важна. Па-сапраўднаму. Гэта не задавальненне патрэбаў цела, а сапраўдны цуд. Імя якому – Трэба проста адкрыцца свеце.

Не трэба чакаць, што Вам пакажуць цуд. Трэба ўбачыць яго вакол. Яно побач. Цуд побач. Яно паўсюль. У кожным кутку зямлі.

Таму трэба адпраўляцца ў дарогу.

Хто шукае, той заўсёды знойдзе сваю мару!

Вось што шукае пілігрым!!!

 

Пунько Вольга Антонаўна, г. Мінск.

Напісаць каментар

Адправіць каментар


четыре + семь =

Апошнія артыкулы