logo piligrymka





Што шукае пілігрым?

Што шукае пілігрым? Здаецца, такое простае пытанне, але няпроста даць адказ…

Што. Калі мы сапраўды нешта згубілі, мы прыкладаем намаганні, каб гэта знайсці. Парой вельмі цярпліва, парой са слязамі і ў роспачы, але мы стараемся, каб знайсці нешта каштоўнае, маленькі ці вялікі, але сапраўдны скарб. Ці будзем шукаць штосьці непатрэбнае? Зразумела, што не. І гэта так натуральна, калі мы бачым чалавека ў пошуку, мы адразу пытаемся: “Што ты згубіў? Табе дапамагчы?”

Шукаць. Гэты дзеяслоў сапраўды азначае дзеянне, бо немагчыма шукаць стоячы на месцы альбо ў бяздзеянні. Пошук мае пачатак і мае пэўнае заканчэнне. Пошук займае час. Ці трэба адкладаць свае справы, пакідаць кола свайго камфорта? Quod satis est, cui contingit, nil amplius optet.  У кожнага ёсць дастаткова, не трэба шукаць, жадаць большага. Але ж мы шукаем.

Пілігрым. Розныя мовы свету даюць розныя тлумачэнні і дэфініцыі гэтага слова – чужаземец, невядомы, прышэлец, незнаёмец, вандроўнік. Навошта быць пілігрымам, калі можна быць сучасным падарожнікам, з камфортам вандраваць па свеце – па-сапраўднаму ці на канапе з пультам у руках?..

І наша галоўнае пытанне можа мець зусім другі сэнс, калі толькі мы дададзім два словы – ДУША і ВЕРА. Што з верай шукае душа пілігрыма? Толькі вера напраўляе нашу душу ў пілігрымку, а душа павінна захапіць з сабой і цела, бо тут на зямлі яны жывуць разам. Гэта падарожжа проста неабходна для душы, гэта яе адпачынак і праца адначасова. І ў пошуку Пана Бога, і Найсвяцейшай Маці Марыі, і ў новым пошуку сябе – тут, на гэтай зямлі, на асабістым шляху кожнага да святасці. Магчыма, што хтосьці толькі ў святых месцах перажывае навяртанне, але я асабіста знайшла зусім іншы сэнс у пілігрымаванні.

Амаль тры гады я з дзецьмі жыву ў Гародні. Наш пераезд з Мінска нікому не быў зразумелы, але цяпер я адчуваю, што гэта і было сапраўднае пакліканне, за якое я вельмі ўдзячна Пану Богу.

Мінуў  год з часу майго навяртання. Шмат цудоўных падзей мы з дзецьмі перажылі за гэты час, зразумела, пілігрымкі – гэта нешта асабліва запамінальнае, час новых адкрыццяў. Я пілігрымавала да санктуарыя Езуса Журботнага ў Росі, разам з дзецьмі былі ў Капцёўцы і Гудагаі, каб дзякаваць і шанаваць Маці Божую ў цудоўных абразах. Памятаю, што я вельмі рыхтавалася да першай аўтобуснай пілігрымкі да Чэнстаховы, мой дзед вярнуўся са службы ў Войску Польскім з цудоўным абразам Маці Божай Чэнстахоўскай, усе маё дзяцінства прайшло, як цяпер зразумела, пад апекай Найсвяцейшай Маці, вельмі хацелася  падзякаваць за гэта. Але… Гэта пілігрымка для мяне не адбылася, я была вельмі засмучана, але ж дзякавала за тое, што пашпарт знайшоўся (хоць і без візы). У той час, як група паехала, я была на суботняй св. Імшы, падчас якой мы ўсе дзякуем і асаблівым чынам ушаноўваем Маці Божую Кангрэгацкую, цудатворны абраз якой знаходзіцца ў Катэдральнай Базіліцы Гродна. І пачуўшы аповяд для першакамунійных дзетак, у якім ксендз пробашч Ян Кучынскі распавёў дзецям пра гісторыю гэтага абраза і цуды Маці Божай, я зразумела, што цуды адбываюцца і тут, побач з намі, не трэба шукаць цудаў далека. Толькі пазнаўшы шчасце там, дзе мы жывем, мы адкрыем яго нанова ў новых пілігрымках.

Такі мой асабісты адказ на тое, што шукае пілігрым. Таксама не магу не падзяліцца і самым прыгожым вершам Іосіфа Бродскага пра пілігрымаў – гэта ўжо твор мастацтва і як добра, што зразумеем яго без перакладу. Няхай кожны пілігрым знойдзе свае адказы ў галоўнай пілігрымцы – нашым зямным жыцці  – да дома Айца Нябеснага.

                                                                           Пилигримы

 
 
 

          ”Мои мечты и чувства в сотый раз

           Идут к тебе дорогой пилигримов”

           В. Шекспир

 

     Мимо ристалищ, капищ,

     мимо храмов и баров,

     мимо шикарных кладбищ,

     мимо больших базаров,

     мира и горя мимо,

     мимо Мекки и Рима,

     синим солнцем палимы,

     идут по земле пилигримы.

     Увечны они, горбаты,

     голодны, полуодеты,

     глаза их полны заката,

     сердца их полны рассвета.

     За ними поют пустыни,

     вспыхивают зарницы,

     звезды горят над ними,

     и хрипло кричат им птицы:

     что мир останется прежним,

     да, останется прежним,

     ослепительно снежным,

     и сомнительно нежным,

     мир останется лживым,

     мир останется вечным,

     может быть, постижимым,

     но все-таки бесконечным.

     И, значит, не будет толка

     от веры в себя да в Бога.

     …И, значит, остались только

     иллюзия и дорога.

     И быть над землей закатам,

     и быть над землей рассветам.

     Удобрить ее солдатам.

     Одобрить ее поэтам.

 

 

З Богам,
Алена Якута,
г.Гродна

Напісаць каментар

Адправіць каментар


шесть × три =

Апошнія артыкулы