Першае, на што звяртае ўвагу кожны, хто наведвае Кракаў, – будынак Мар'яцкага касцёла, галоўнай святыні горада.
  Ён выў узведзены яшчэ да забудовы Рынкавай плошчы, у XIII ст, таму знаходзіцца пад вуглом да яе. Першапачаткова на гэтым месцы знаходзіўся драўляны касцёл, але ў в 1221-1222 гг. на яго месцы быў пастаўлены новы. Але і ён быў знішчаны падчас нападу татараў. У 1241 г. на Польшчу абрушыліся орды татараў Батыя. Кракаў быў узяты і разрабаваны, а стаяўшы на плошчы Галоўнага рынку невялікі касцёл Панны Марыі разбурылі да звання. Пазней, падмурак таго касцёла часткова выкарасталі, калі ў 1290 г. пачалося будаўніцтва новага касцёла, ужо ў гатычным стылі.  

На Саборнай плошчы Вены амаль на 140 м. уверх паднялася вежа сабора Святога Стэфана, які венцы палюбоўна называюць “Штэфель”. Гэты цэнтр і сімвал Вены з’яўляецца буйнейшым гатычным саборам Аўстрыі: ён ёсць амаль на ўсіх венскіх сувенірах і выклікае нязменнае захапленне пілігрымаў і турыстаў. З часоў сярэднявечча сабор быў месцам пахавання каралёў, імператараў, епіскапаў, знакамітых людзей. Тут пахавана шмат дзеячоў не толькі аўстрыйскай, але і сусветнай гісторыі.

“Прыгажосць хора, які падымаецца скляпеннем у неба, адрозніваецца веліччу, што пераўзыходзіць усе магчымыя ўяўленні. Неапісальна даўгім шэрагам стаяць стромкія калоны, быццам дрэвы старажытнага леса”, – пісаў пра Кёльнскі сабор Георг Форстэр.  
У 1248 г., калі архіепіскап Кёльна Конрад фон Хохштадэн заклаў першы камень у аснаванне Кёльнскага сабору, пачалася адна з самых доўгіх еўрапейскіх будоўляў.

Сярод храмаў Францыі сабор Парыжскай Божай Маці вылучаецца стрыманнай веліччу свайго аблічча. Па прыгажосці, прапорцыям, па ступені адлюстравання ідэй гатычнага мастацтва гэты сабор прадстаўляе сабой унікальную з'яву. Сёння, гледзячы на яго цалкавіты і гарманічны ансамбль, немагчыма паверыць, што храм будаваўся амаль 200 гадоў, шматразова перарабляўся і капітальна рэстаўраваўся.  

Цудоўная базіліка Св. Антонія – адна з галоўных дастапрыкметнасцяў Падуі. Кожны год у чэрвені, калі адзначаецца дзень Св. Антонія, у горад прыязджаюць пілігрымы з усяго свету, каб памаліцца і папрасіць заступніцтва.
Храм пабудаваны ў ХІІІ ст. у раманска-гатычным стыле. Фасад базілікі з трохкутной каронай ламбардскага стылю складаецца з чатырох арак-нішаў у ніжняй частцы і тэрасы – у верхняй. Акрамя таго, у верхняй частцы прарэзана гатычнае вакно-ружа. Фасад сканчаецца высокай востраканечнай званніцай са шпілем. З паўночнага боку храма бачны ансамбль купалоў, цыліндрычных тамбуроў і контрфорсаў.

Куды б не пайшоў пілігрым у Венецыі, які б маршрут не абраў, ён заўсёды патрапіць на плошчу Святога Марка – адзіную плошчу ў горадзе. Тут жа закладзеная і самая славутая дастапрыкметнасць Венецыі – сабор Святога Марка. 
Святы Марк стаў апякуном горада яшчэ ў ІХ ст. 

Сабор Святога Пятра – гэта першае, што прыцягвае ў Рыме кожнага пілігрыма. Вялізны купал храму бачны адусюль, але знікае пры набліжэнні да яго. Калі з прыступак паглядзець назад – перад вачыма адкрыецца ўся веліч плошчы, якая запавядае чароўнасць храма. Пасярэдзіне яе, паміж двума прыгожымі фантанамі, знаходзіцца абеліск, зроблены з суцэльнага граніту. Ён даволі высокі, мае форму завужанай да верху калоны. Але не круглай, а шасцікантавай. Раней гэты абеліск стаяў у цырку Нерона, але ў XVI ст. рымскі папа перанес яго на гэтую плошчу і паставіў на яго верхавіне крыж з часткай ад Дрэва Жыватворнага Крыжа Госпада.